Op reis met Bas

Ja lieve lezers, exclusief voor Monk en dan nog alleen omdat ie Noord eh… ja voor toneelbegrippen zeg maar nog best wel goed vond! Het reisverslag van Bas van Tichelen!!!

Ja…groen is een mooie kleur maar het is ook snel te veel van het goeie…bijvoorbeeld als je in de auto zit in je ééntje op weg naar het hogere noorden en de versnellingsbak doet knerp en kraak…vooral voor iemand als ik die een naaldboom nog niet van een loofboom wil kunnen herkennen…nee ik haat natuur en in een boom heb ik nooit iets anders kunnen zien dan een groeiende rol toiletpapier of de noodzakelijke voorwaarde voor de troostrijk volgekliederde vellen die u begerig tegemoet ziet, lieve lezertjes…gerecycleerd papier daar heb ik een hekel aan…ik zeg tegen de uitgever, bij mij moet je niet met gerecycleerd papier komen aanzetten…mijn boeken zijn binnen dertig jaar pas relevant, vooruitziende blik zeg maar…als je ziet wat een rotzooi je tegenwoordig…ik denk vaak ben ik nu in een recyclagecentrum voor papier terecht gekomen of is dit echt een boekenwinkel? Nou…ik wil niet weer sentimenteel worden…maar toch even…dat je als schrijver (ex-dichter des vaderlands nota fucking bene) toch wel mag verwachten dat je je in een boekenwinkel thuis kan voelen…maar nee hoor… aan de éne kant de halve winkel volgestouwd met huismoederlijk geklieder voor kleuters…aan de andere kant een cocktail van ‘coming out biografieën’ van de rechtse debieligentsia, langdradige herkauwingen van ‘de vaderlandse geschiedenis’ en dieptrieste detective verhaaltjes die hun succes alleen maar te danken hebben aan de collectieve paranoia…nou ik schrok me rot eerst…ik dacht… Oh, VAK 410 staat in de boekenwinkel maar nee hoor…dat is heden ten dage het reguliere winkelpubliek aldaar…nee, maar dus nu midden in de Scandinavische klotebossen…uit zelfbehoud…en als je al een keer een etablissement is het meteen zeven euri voor een biertje…en tot overmaat van ramp worden de meeste van die tenten gerund door landgenoten die hier het geluk komen zoeken! Werkelijk waar…verbijstering is een mooi woord…nuchter volkje zeggen ze dan…wat is er dan fucking nuchter aan je hele hebben en houwen achterlaten om slavenarbeid te verrichten in een land waar het het halve jaar pikkeduister is en op een plek waar je zes maand kan liggen wegrotten als je doodvalt zonder dat het iemand opvalt…zo dat was een lange zin…ik sla mijn kop tegen zo’n Zweedse wegwijzer! Härjulfs Veg! En bingo! Een quizvraag…noem mij één volk in de wereldgeschiedenis dat de meest absurde weidegronden op deze aardbodem heeft uitgezocht om op te grazen…en nu ben ik zelf ook ten prooi gevallen aan die genetische afwijking…Bataafs bloed kruipt waar het niet gaan kan…nee, bij mij is het angst, dat geef ik eerlijk toe, niks geen geluk zoeken, maar ANGST ANGST ANGST voor mijn lieve medemens…

Kijk, lieve lezertjes, ik speel open kaart : Na een paar pagina’s moet je weer komen aanzetten met een open deur die je als een rode draad door de novelle heen trekt. Het betere breiwerk zeg maar…en één van die mogelijke open deuren is een modern thema als ‘angst’…ja schrijvers zijn mietjes en lezers (JA, JULLIE !) doorgaans ook…dus ‘angst’ altijd leuk om het over te hebben…bindingsangst bijvoorbeeld is een goeie, maar dat thema heb ik in m’n vorige roman al helemaal uitgekauwd. Sorry, An, Lies, Miranda en vele anderen… Nu wil het geluk echter dat ik sinds kort ook niet helemaal onterecht een beetje lijdt aan angst voor de dood. ’t Zijn niet alleen maar de dreigbriefjes, maar ook bijvoorbeeld onlangs…ging ik weer naar de tandarts en dan kijkt die hufter van een kiezentrekker, zo moeilijk in mijn mond naar binnen dat ik toch een beetje aan de dood moet denken. Kijk, weet je wat het probleem is, ik heb me in mijn leven zoveel ellende op mijn hals gehaald, dat ik me niet kan voorstellen dat daar op een bepaald moment niet iets tegenover staat…waaraan had je dan gedacht, Bas? Nou, geen boekenbon, alleszins. Maar voor een leuk dakappartementje in Rome doe ik alles…kijk, door de Camorra wil ik best doodgeschoten worden als ik een beetje op leeftijd ben, terwijl ik bij de Tivoli-fontein aan een ijsje zit te sabbelen, maar niet door een Nederlandse kaasboer die me abusievelijk voor de minnaar van zijn vrouw aanziet, terwijl ik een gevulde koek zit te wreten…en wat me ook geen pretje lijkt is bijvoorbeeld als je een beetje kanker krijgt aan je longen hier, omdat je dat klote rookverbod te lang hebt genegeerd en je wordt overgeleverd aan zo’n in Nederland opgeleide kwakzalver die door de staat als richtlijn meegekregen heeft om je een lange en pijnlijk stervensuur te bezorgen…Het enige wat me eigenlijk aan het leven bindt is de angst voor de manier waarop je hier de overgang naar de dood moet meemaken en het gevoel dat ik de Nobelprijs verdien voor ik vroegtijdig neergestoken word door een hufterige analfabeet.